Eind juli met Nature Talks naar de Amsterdamse Waterleidingduinen geweest. Op het programma stond een workshop vossenfotografie. Ik ben twee keer eerder in het gebied geweest, maar de vossen had ik nog niet kunnen vinden. Zal het deze keer wel lukken?
Het was een zomerse dag, een graad of 28. In het oosten van het land stond een afkoelend buitje in het vooruitzicht. Gelukkig ligt de AWD in het westen dus bij ons zou het droog blijven. Het voordeel was wel dat het bewolkt was, wat een mooi rustige diffuus licht opleverde.
Op een OV-fiets vanaf treinstation Heemstede-Aerdenhout was het een mooi stukje en binnen no time was ik bij de ingang van het gebied. Het duurde niet lang of de groep was compleet bij het afgesproken verzamelpunt.
De start van de wandeling
De workshopleider Jeffery Jacobs begon met een stukje uitleg over de het gebied. Ook werden wat regels uitgelegd. Zoals de afstand tot de dieren. Het is namelijk belangrijk dat we de dieren de ruimte geven, zodat ze zich niet ingesloten voelen. Jeffery legt uit op welke manier we bewegen bij het zien van de dieren, zodat ze niet schrikken.
Dan gaan we echt het gebied in. Gespannen kijk ik om mij heen, in de hoop al gelijk een eerste vos te zien. Misschien wat naïef, want de rest van de groep praat gezellig met elkaar. Het valt op dat het stil is in het bos, je hoort weinig vogels, nou is 3 uur ‘s middags ook niet het beste moment om naar een uitgebreid vogelconcert te luisteren. Toch hoor je om je heen af en toe een tjiftjaf of grote bonte specht alarm maken. In het water zwemmen kuifeenden en meerkoeten. We lopen een kleine 2 kilometer tot we bij wat boomstammen komen. Achter mij hoor ik de groene specht lachen, deze is helaas niet direct te vinden, omdat we ondertussen ook aan een voorstelrondje beginnen. Ik wil eigenlijk de groene specht zoeken. Iedereen verteld kort wat hij aan ervaring met fotografie heeft en wat hij graag wil leren tijdens de workshop. Ik geef aan dat ik graag meer wel oefenen met compositie in de foto. Het is een diverse groep met beginnende en gevorderde fotografen. Leuk om te horen wat ieders verhaal is.
De eerste waarneming
We vervolgen de wandeling en we blijven hangen bij een locatie waar je zonnedauw kan vinden. Leuk voor de macro fotografen. Hoewel macro nog zeker op mijn lijstje staat om ooit te ontdekken heb ik daar nu niet de juiste spullen voor mee. Daarom laat ik dat even voor wat het is. Toch leer ik er wel van hoe belangrijk de biologische kennis is als natuurfotograaf. Dat geld voor plantjes, maar ook zeker voor dieren. Ieder dier heeft zo zijn voorkeuren van leefgebied. Wanneer je die voorkeuren leert kun je ook gerichter op zoek naar je onderwerp.
Als we een stukje verder lopen dient voor de hele groep het eerst grote onderwerp zich aan. We zien 2 damherten met gewei die op een grote open plek tussen het hoge gras aan het herkauwen zijn. Iedereen schiet gelijk aan en er vormen zich kleine rijtjes van geknielde fotografen die als een soort vuurpeloton hun ‘liefde voor de natuur’ plaatjes schieten. Er ontstaat een soort bootcamp waarbij de workshopleider en zijn metgezel rustig aanwijzingen geven. Zowel groepsgewijs als per individu. Gelijk worden we klaar gestoomd om straks te weten wat me moeten doen als we de vos echt zien. Voor mij een moment om mijn vragen te stellen over compositie. Wanneer we allemaal onze eerst foto’s gemaakt hebben verzamelen we weer en lopen we in een lekker tempo verder. Ondertussen zien we links en rechts groepjes damherten. We zien een boomvalk en een wespendief overvliegen en genieten ondertussen van de natuur.
Gevonden
We lopen een goed half uur wanneer we bij een stukje water de hoek om gaan en een van de deelnemers de eerste vos in het oog krijgt. Gelijk wordt er door Jeffrey rust en kalmte uitgestraald en gevraagd van de groep. Eerst kijken en een plan maken. Het doel is om de vos uit het hoge gras te krijgen en op het pad. Dit doen we door rustig de blijven staan en de vos de ruimte te geven.
Het duurt niet lang of de vos loopt verder uit het gras. En gaat liggen op een open plek naast het water. Wat volgt is een 20 minuten lange ontmoeting met een mannetjes vos, een rekel, die heerlijk ontspannen ligt te luieren. Terwijl 8 fotografen hun foto’s kunnen schieten en de workshopbegeleiders iedereen rustig van tips en trucs voorzien.
Het aannemen van een laag standpunt is voor mij één van de tips die ik krijg. Ik ga meestal op mijn knieën zitten, maar wanneer ik helemaal plat op mijn buik ga ontstaat er voor de kijker pas echt contact met het onderwerp. Jeffrey houd ondertussen de vos goed in de gaten en geeft steeds aanwijzingen op welke manier we voor het dier kunnen komen en wanneer we het dier meer ruimte moeten geven.
Na een volle 20 minuten heeft de vos er genoeg van, staat op, loopt onbevreesd tussen de op hun buik liggende natuurbewonderaars door en kijkt als een echte rekel nog 1 keer om vol in de lens. Bedankt voor deze ontmoeting!
We verzamelen boven op het duin met een fantastisch uitzicht over het gebied. Waar we ons brood eten en nog een keer aan de overkant worden getrakteerd op het harige model.
Dat smaakt naar meer
Dit smaakt natuurlijk naar meer, dus als iedereen zijn energie heeft aangevuld en zijn foto’s een eerste goedkeurende blik heeft gegeven, hervatten we de wandeling. We lopen in zuidelijke richting op de kruising van het territorium van twee vossen families, maar het is rustig. Een paar hindes zien we tussen de bosjes en zijn niet gediend van de paparazzi. Na een kleine kilometer houden we het hier voor gezien en buigen we richting het vorige territorium waar we meer geluk hadden.
Het is warm en zweterig en we lopen flink door. We vinden nog 2 geweidragers die zich een hoedje schrikken, omdat we plots om de hoek verschijnen. Daardoor geeft dit weinig fotomogelijkheden. Ook zien we nog een groen kikkertje, twee zwanen en een egeltje die niet weet hoe snel hij zich moet verstoppen in het hoge gras.
Een juveniele roodborst tapuitje laat zich goed zien op zijn nieuw verworven zangpost. Op zijn borst zie je de dons nog zitten, maar een klein beetje kleur komt er al doorheen, waaraan je kunt zien dat het een mannetje is. De verwachting dat we nog een vos tegen komen wordt lager, maar de hoop wordt steeds groter naarmate we verder lopen. Jeffery heeft nog wel wat ideeën is heeft de hoop nog niet opgegeven.
Op een mooi plek bij een oversteek over het Kromme Schusterkanaal hopen we nog op een laatste kans. We kamperen een poosje op een plekje waar er verhalen gedeeld worden. Mogelijk krijgen we een vos in ons schoot geworpen die toevallig over het pad langsloopt. Naast een witte kwikstaart, verschillende libellen en een boomvalk in de verte blijft het rustig. De avond komt ten einde.
Nog een glimp
We vervolgen onze weg langs het kanaal naar de uitgang. We worden nog getrakteerd op een grote hoeveelheid aan sporen. Poep, pootafdrukken en graafwerk van een vos. Leuk, sporen zoeken. De sporen zijn vers, zou het dan toch nog?
Dan zien we in de bosjes verdekt opgesteld een damhert. Deze gaat er vrij snel vandoor. Maar dan daarachter in het hoge gras toch nog een blik van een vos. Deze zit niet te wachten op het fotografen vuurpeloton en nadat hij ons een afkeurende blik heeft gegeven trekt hij zich terug tussen de bosjes achter het duin.
Wat blijft is een prachtige hoeveelheid foto’s van een ontspannen rekel. Precies wat ik wilde, precies waarvoor we gekomen zijn.
Reactie plaatsen
Reacties